Ҳамаи он чизе ки мо мекунем, мувофиқи қонунҳо ва қоидаҳо сурат мегирад. Ман мушоҳида кардаам, ки вақте кӯдакон бозӣ мекунанд, онҳо баъзан дар рафти бозӣ қоидаҳои худро ихтироъ мекунанд. Онҳо бозии худро месозанд. Онҳо қобилияти эҷод доранд, бинобар ин қарор медиҳанд, ки дар як бозии муайян ширкат кунанд ва қоидаҳои онро дар рафти он муайян намоянд. Ҳамин тавр, кӯдакон медонанд, ки зиндагӣ низ қонунҳо дорад. Барои он ки мо аз зиндагӣ хушбахтӣ ва шодии бузургтарро таҷриба кунем, бояд ба қоидаҳои зиндагии фаровон риоя кунем. Баъзе аз ин қоидаҳо дар табиат гузошта шудаанд, дигарашон бошанд дар муносибатҳои инсонӣ ташаккул меёбанд. Муҳим аст, ки мо бидонем, ин қоидаҳо чистанд.
Қонунҳои зиндагӣ
Add to Favorites