دعای ربانی - بخش ۳۱
دعای ربانی - بخش ۳۰
ثروت، جلال، و شکوهِ ما به مانند علفی است که پژمرده میشود. پس هیچیک جاودانی نیست. اما خدا و آنچه او هست، ابدی است. هیچ چیز و هیچکس نمیتواند از عظمت و بزرگی خدا ـ آن پادشاه پادشاهان و سلطان مطلقِ آسمان و زمین ـ بکاهد، و یا اینکه او را از سلطنتش معزول کند. ملکوت و قدرت و جلال تا ابد از آنِ اوست.
دعای ربانی - بخش ۲۹
در «دعای ربانی» مسیح ما را آموخت تا بگوییم: «... جلال ... از آن توست.» واژهٔ عبری «جلال» معنی «سنگین» یا «وزین» میدهد و برای توصیف کسی بکار برده شده که از شخصیتی تأثیرگذار و شایسته برخوردار است. این واژه گاهی هم معنای «زیبایی و شکوه» میدهد و به کسی اشاره میکند که والامقام و بلندمرتبه است؛ طوری که همه با تکریم و احترام خاصی با او رفتار میکنند. آیا نحوهٔ زندگی من و شما جلال خدا را به نمایش میگذارد؟
دعای ربانی - بخش ۲۸
با اقرار به اینکه «... قدرت ... از آنِ توست،» ما میپذیریم که قدرت خدا نه انسانی است و نه قابل تصور برای ذهن کوچک انسان. قدرت خدا قدرتی است بیهمتا و غیر قابل قیاس با هر قدرت دیگری. قدرت خدای قدوس، قدرتی است عاری از هر نوع فساد و خرابی. قدرت او بالاتر و والاتر از همه چیز و همه کس است.
دعای ربانی - بخش ۲۷
برای افرادی که تمایل دارند بر همه چیز و همه کس و هر اتفاقی کنترل داشته باشند، «ملکوت [یا پادشاهی] از آن توست» این پیغام را میدهد: «ملکوت از آنِ شما نیست. پادشاهی و سروری به شما تعلق ندارد. کنترل در دست شما نیست. شما خدا نیستید.» هرگز فراموش نکنید که مسیحْ خدای خدایان و پادشاه پادشاهان است. و هیچ نیرویی [چه انسانی و چه روحانی] نمیتواند با قدرت او برابری کرده و او را از تخت سلطنتش به زیر بیفکند، زیرا که ملکوت و قوت و جلال تا به ابد از آن اوست.
دعای ربانی - بخش ۲۶
آیا واقعاً میخواهید از شرِ تاکتیکهای شریر رهایی یابید؟ یا اینکه هنوز به دنبال مجوزی هستید تا با گناه بازی کنید، آن را بچشید، و با آن سازش نمایید؟! هرگز فراموش نکنید که عیسای مسیحْ رهاییدهندهٔ اعظمِ ما از شریر است. او «سردار لشگرِ» ماست که در جنگهایمان، ما را به سوی پیروزی رهبری میکند. پس با کلمات: «ای خداوند، ما را از شریر رهایی بده،» به او چشم بدوزید، بر او تکیه کنید، و اعتماد خود را بر تنها کسی بنهید که رهاییدهندهٔ عظیم شماست.
دعای ربانی - بخش ۲۵
این بخش از دعای ربانی ـ یعنی «ما را از شریر رهایی ده» ـ به ما آموخته است که ما دشمنی سرسختْ داریم، دشمنی که شبانه روز در تلاش است تا ما را وسوسه کرده و بر علیه خدا به گناه بکشاند. اما به خاطر داشته باشیم که در مقابل، ما «پدری آسمانی» داریم که به فکر ماست؛ پدری که قادر است ما را از این دشمن و وسوسههایش رهایی بدهد.
دعای ربانی - بخش ۲۴
در قبال آزمایشهایی که با آنها روبرو میشویم، اگر واکنشی نشان میدهیم که خداپسندانه و روحانی نیست؛ یعنی وقتی به گناه میافتیم، چه کسی مسئول است؟ آیا خدا، که اجازه داده آن موقعیتِ آزمایش در زندگی ما پیش آید؟ یا شیطان، که ما را برای گناه کردن تشویق و وسوسه کرده است؟ هیچکدام! خودِ ما مسئولِ گناه کردنِ خودمان هستیم.
دعای ربانی - بخش ۲۳
تا زمانی که ما در این دنیای سقوط کرده هستیم، در زندگی مسیحی خود، هم با «وسوسه» روبرو خواهیم شد و هم با «آزمایش». شیطان ما را وسوسه خواهد کرد تا گناه کنیم. ولی خدا هم ما را در شرایطی قرار خواهد داد تا ایمانمان آزموده شود. هنگامی که در وسوسه میافتید، نگویید: «خدا مرا وسوسه کرده است.» خدا هرگز ما را به گناه نمیکشاند. اما خدا ما را امتحان کرده، و ما را در آزمایشها قرار میدهد.
دعای ربانی - بخش ۲۲
بخشش نشان میدهد که چقدر به بلوغ روحانی دست یافته، و به شباهت مسیح درآمدهایم. اما اگر افرادی را که به ما بدی کردهاند ـ مثل یک گروگانِ زندانی ـ در فکر خودمان اسیر نگه میداریم تا بدین وسیله آنها را شکنجه دهیم، در واقع، نشان میدهیم که تمایلی برای بخشیدن آنها نداریم. به این ترتیب، بر ظرفیت خودمان برای دریافت بخشش خدا اثر بد میگذاریم. شاید مهمترین دلیلی که بسیاری نمیتوانند بخشش خدا را تجربه کنند، این است که درون قلبشان نسبت به کسی، عدم بخشش یا کینه دارند.
دعای ربانی - بخش ۲۱
ما نیاز داریم که با خدا هم نظر شده، گناه را گناه بنامیم. ما باید ـ با فروتنی و صداقت ـ گناهمان را به اسم بپذیریم و آنها را در حضور خدا اعتراف کنیم. همواره باید به خاطر داشت که «هر کس که گناه خود را اعتراف کند و ترک نماید، رحمت خواهد یافت.» پس میتوان دعا کرد و گفت: «ای پدر، قرضهای ما را ببخش».