Меҳмонон дар зиёфати арӯсӣ
-
Matthew 22
Close
Аҳамияти қарз
Мо ҳама одамони боэътимодро дӯст медорем — онҳоеро, ки ба гуфтаашон амал мекунанд ва вақте ки мо ба онҳо ниёз дорем, дар паҳлӯямон қарор мегиранд. Аксарияти одамоне, ки супоришҳои худро иҷро намекунанд, одатан барои ин сабабе доранд. Онҳо метавонанд бигӯянд, ки вақт хеле кам буд ё шароит мусоид набуд. Аммо агар дар дили мо ҳисси ҳақиқии масъулият ва қарздорӣ бошад, мо идома медиҳем ва он чизеро, ки ба ӯҳда гирифтаем, иҷро мекунем. Касоне, ки вазифаи худро содиқона иҷро мекунанд, ба муваффақият ноил мешаванд.
Маънои итоаткорӣ
Ҳеҷ касе нест, ки бе зарурати фармонбардорӣ зиндагӣ кунад. Вақте ки мо ба баъзе одамон нигоҳ мекунем, ба назарамон мерасад, ки онҳо ба ҳеҷ кас маҷбур нестанд итоат кунанд ва метавонанд ҳар он чизеро, ки хоҳанд, анҷом диҳанд. Аммо дар асли кор ин тавр нест. Дар ҳар як кишвар қонунҳои худаш ва дар ҳар як оила қоидаҳои худаш вуҷуд доранд. Агар шумо хоҳед, ки хушбахт бошед, мувофиқи қонунҳо ва қоидаҳои хонадон ва ҷомеаи худ зиндагӣ хоҳед кард.
Ин чӣ гуна ҷавоб аст?
Саволҳо воситаи муҳимест, ки ба воситаи онҳо мо меомӯзем. Аммо баъзе одамон савол медиҳанд, дар ҳоле ки ҷавоби онро аллакай медонанд. Онҳо ин корро мекунанд, то аз ҷавобҳои ҳақиқие, ки барояшон маълуманд, канорагирӣ намоянд
Дарахти анҷире, ки мева надошт
Вақте ки Худо ҷаҳон ва ҳар он чиро, ки дар он аст, офарид, Китоби Муқаддас мегӯяд, ки Ӯ ҳар гуна дарахти барои ғизо муносибро рӯёнид. Навъҳои гуногуни зиёди меваҳо вуҷуд доранд. Баъзе дарахтони мевадиҳанда дар як минтақа мерӯянд, дигарҳо дар минтақаҳои дигар. Навъҳои мева бисёранд, аммо ҳар як дарахти мевадиҳанда мувофиқи навъи худ мева меорад.
Исо ва хонаи дуои Ӯ
Дар рӯзҳои зиндагии Исо дар Ерусалим маъбади бошукӯҳе вуҷуд дошт, ки аз ҷониби подшоҳ Ҳиродуси Бузург зебо ва оро дода шуда буд. Ин ҷойе буд, ки мардум дар тӯли асрҳо дар он ибодат мекарданд. Ғайр аз ин, Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки Худо номи Худро дар он ҷо қарор дода буд. Аз ин рӯ, он макони ибодат ба ҳисоб мерафт.
Вақте ки Подшоҳ Исо ба Ерусалим омад
Ман бовар намекунам, ки касе метавонад Инҷили Матторо бихонад ва дарк накунад, ки Исо шахсияти барҷаста буд. Бисёр одамон ба Ӯ сифатҳо ва хусусиятҳои гуногун нисбат медиҳанд. Албатта, ҳеҷ кас наметавонад ин ҳақиқатро инкор кунад, ки Ӯ шахсияти фавқулода буд.
Таслим нашав!
Баъзан зиндагӣ қариб тоқатфарсо мегардад. Мушкилоте пеш меоянд, ки ба назар мерасад танҳо зиёдтар мешаванд. Шояд хоҳиши таслим шудан пайдо шавад. Дар чунин лаҳзаҳо мо бояд ҷасорат пайдо кунем. Дар хотир доред, ки таслимшудагон ҳеҷ гоҳ пирӯз намешаванд ва пирӯзмандон ҳеҷ гоҳ таслим намешаванд. Яке аз ҳақиқатҳои бузурге, ки дар чунин вақтҳо ба мо ёрӣ медиҳад, ин аст, ки Худо дар паҳлӯи мост ва агар ба Ӯ нидо кунем, Ӯ ба мо кӯмак мекунад. Ин воқеан аҷоиб аст.
Нофаҳмии бузургӣ
Ба назар мерасад, ки андешаи бузургӣ дар дили ҳар як инсон ҷой гирифтааст. Ин маънои онро дорад, ки шахс дар мақоми роҳбар бошад ва дигарон он чиро, ки ӯ мегӯяд, иҷро кунанд. Дар амиқи вуҷуди ҳар яки мо чунин хоҳиш вуҷуд дорад. Баъзе одамон барои ҷойи аввал мубориза мебаранд. Онҳо мехоҳанд пешсаф бошанд. Аммо на ҳамеша касе, ки дар қулла қарор дорад, дар зиндагӣ бештар муваффақ мешавад.
Кӣ Исоро кушт?
Вақте ки ман Инҷилҳоро мехонам, мебинам, ки Исо медонист, ки маслуб хоҳад шуд. Ӯ чандин бор дар ин бора ба шогирдони Худ сухан гуфта буд.
Коргарон дар токзор
Баъзе намудҳои кор ҳастанд, ки бояд ҳозир анҷом дода шаванд. Онҳоро ба таъхир гузоштан мумкин нест. Барои ҳар як кор вақти муайян вуҷуд дорад.